Born...To...Be...Loser....

 

 

เย็นวันนี้ในช่วงเวลาแห่งความสับสน
 ผมกลับมาถึงบ้าน และเห็นซองสีน้ำตาลวางอยู่...
  ดวงใจผมพองโต...
 
     พลิกซองขึ้นมาดู เห็นลายมือน่ารักของสาวเจียงฮาย ผมอมยิ้ม
 พยายามเปิดซองให้ดีที่สุดเท่าที่เด็กชุ้ยๆ คนนี้จะทำได้
  ดึงหนังสือเล่มหนึ่งออกมา น่าปกแฝงด้วยความเร้นลับ แต่อบอุ่นด้วยมือหนึ่งที่ส่งเจ้ามา
 พลิกดูหน้าแรกของหนังสือ เห็นโน๊ตแผ่นหนึ่งแนบมา ผมหยิบมันขึ้นมาดู
 
 แล้วก็ต้องยิ้มกว้างที่เป็นอักษรภาษาอังกฤษ
 
    ผมไม่อาจตอบกลับเป็นภาษาปะกิด แต่ผมขอขอบพระคุณพี่หลิน,ดารา,ดาราราย,วริณธรหรือใครก็ตาม
           และผม
                      ไม่อยากให้พี่จากไป...
 
ปล. ถ้าอยากได้หนังสืออะไรหรือสิ่งของบอกผมมาได้เลยครับ น้องชายคนนี้ยินดีส่งให้ฟรี !
     อย่างน้อยคราวนี้ผมก็รู้ที่อยู่ของพี่แล้วนะ สาวเจียงฮาย
 
                          S. (น้องชายของพี่)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไปเป็นครูดอย

ดาราได้ทำการสมัครไปเป็นครูดอย ที่หมู่บ้านยะฟู
ดาราโอนเงินค่าใช้จ่ายและได้รับการยืนยันเป็นคนแรก
ตลอดเวลาคิดว่า เราควรจะไปดีไหม
คำตอบคือ ไม่แน่ใจ
กลัวว่าตัวเองจะไปสร้างความลำบากให้คนอื่น
กลัวว่าทางสมาคมเขาอาจจะต้องเดือดร้อนเพราะเรา
เนื่องด้วย เราป่วยอยู่แล้ว
ทำอย่างไรดี กับความตั้งใจที่มีเต็มร้อย
พลาดครั้งนี้ รู้ดีว่า ชั่วชีวิตคงไม่มีโอกาสอีก
เอาเถอะ..........เราตัดสินใจที่จะไป
ก่อนไปเขาจะแนะนำตัว เราจะบอกปัญหาของเราให้ทางชมรม แล้วจากนั้นคุณครูเจด็จคงตอบคำถามนี้ได้
ถ้าครูเจด็จเห็นว่าไม่สมควร เราคงฝาก ขนมและอุปกรณ์การเรียนการสอน ขึ้นไปให้แทน
เราไม่อยากเป็นภาระหรือตัวถ่วงใครเลย
หลาย ๆ ครั้งในชีวิตนะ ที่เจออะไรแบบนี้ บางครั้งชวนให้ท้อและเบื่อหน่ายกับ ตัวเอง
แต่สิ่งไหนที่เราตั้งใจไว้แล้ว
ขอให้เราแค่ได้ทำ.........ผลที่ออกมานั้นจะเป็นอย่างไร
เราจะยอมรับมัน
ถ้าทางมูลนิธิ ไม่ให้เราไป เราก็ยอมรับในเหตุผลนั้น ๆ และเราเข้าใจดี เราจะไม่เสียใจ เพราะว่า อย่างน้อยเราได้ลองแล้ว เราได้พยายามแล้ว ทำได้ กระทำ มันแล้ว

เรารู้ตัวเองเสมอ ว่าเราเป็นใครและเราทำอะไรอยู่
เจตนาของคน มันส่อได้ถึง จิตใต้สำนึกของคนนั้น ๆ
เราเบื่อที่ต้องนั่ง ๆ นอนอยู่บ้าน
ล่าสุด เข้าเวบนักเขียน ที่หนึ่ง ไม่ใช่บุ๊คไซเบอร์นะ
เขาก็คิดว่าเราเป็นตัวปัญหา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เราเข้าเวบนั้นไม่ได้ น่าน้อยใจนะ เราน้อยใจนะ
แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อเราไม่ใช่นักเขียน ที่สำคัญ เราได้พยายามแล้ว
เราชอบมองดูผู้คนนะ เราชอบมองดูปฎิกิริยาของผู้คน
เช่น ถ้าเราว่าของสิ่งหนึ่งไว้ไกล้ตัวเรา ของสิ่งนั้นอาจจะเป็นสิ่งที่คนทั้งประเทศรังเกียจ แต่เราจะเอามันมาวางไว้ใกล้เรา เพื่อที่เรา จะได้รู้ว่า แท้จริงแล้ว
จิตใจของคน ๆ นั้นที่มองมายังเรา เขาจะใจกว้างหรือใจแคบแค่ไหน
เราไม่ได้แสดงว่าของสิ่งนั้นเป็นของรักของชอบเรานี่นา
เราแค่ เอามันมาวางไว้ และนั่นมันจะทำให้เรารู้ว่า
คนที่มองมายังเรานั้น เขาใจกว้างแค่ไหน เขาเป็นผู้ใหญ่มากแค่ไหน ที่สำคัญ เขาเป็นคนที่ตัดสินอะไร จากสิ่งที่เห็นหรืออ่านเท่านั้นใช่ไหม
มาถึงตรงนี้ หลาย ๆ คนที่เรา รู้จัก และเป็นผู้ใหญ่พอ ก้าวข้ามตรงนี้และเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเรา
และอีกหลาย ๆ คน ทำเอาเรา เสียความรู้สึกและ ผิดหวัง แต่ก็นั่นแหละ ขำ ขำ นานาจิตตัง

คนที่ฉลาด เขาย่อมทราบดีว่า เราใช้ชีวิตอยู่เมืองนอก
เราไม่มีผลกระทบอะไรเลย กับที่นี่
และคนที่ผ่านการเรียนรู้ชีวิตมาจริง
ย่อมทราบดีว่า คนโง่ ไม่สามารถที่จะใช้ชีวิตอยู่เมืองนอก
และทำธุรกิจ หรือเรียน จนประสบความสำเร็จได้ ด้วยอายุเพียงเท่านี้!!!!

เปล่านะ....เราไม่ได้หมายถึงใคร
เราเพียงแต่ให้แง่คิดว่า อย่าตัดสินคนอื่นด้วยความคิดของตัวเราเอง
เปลือก.....คำนี้สำคัญนะ
เราแสดงออกอย่างไร คนที่ใช้แต่ตาดูก็จะเห็นแค่นั้น
เราชอบแสดงออกให้ทุกคนรู้ว่า เราคือใคร
ดารา อาจจะไม่ใช่คนอ่อนหวาน ก๋ากั่น ไร้การศึกษา ไม่มีมารยาท
หรืออีกด้านหนึ่ง คือเรียบร้อย มีการศึกษา สังคมเก่ง อ่อนหวาน
ใครจะรู้ตัวตนของเราได้...นอกจากตัวเราเอง
เราพอใจที่อาจจะทำให้คนคิดอย่างนี้ แต่เชื่อเถอะว่า
คนที่เขาฉลาด จริง ๆ และเป็นผู้ใหญ่จริง ๆ เขาจะมองข้ามการกระทำของฉัน และเขาจะมอง มันทะลุถึงเหตุผลในการกระทำของฉันต่างหาก
ในที่นี้ ฉันเจอแค่เพียง ไม่กี่คน ซึ่งเขาสามารถดูฉันได้ถึงจิตวิญญานฉันเลย
เมื่อใดที่พวกเขาได้ใจฉันแล้ว พวกเขาจะได้ความเคารพ ศรัทธา ทั้งใจ จากฉันเลยทีเดียว
มันคุ้มมาก กับการวางของสิ่งนี้ สิ่งที่คนทั้งประเทศไม่ชอบ
555555555

ฉันชอบมองดูวิถีคน
ฉันชอบมองดูการกระทำหรือ รีแอคชั่นของผู้คน

มนุษย์เราเอ๋ย ....เราเกิดมา จากธุลีเดียวเหมือนกัน
เวลาเราไปเราก็ไปแบบธุลีเดียว.....
เราเป็นผู้พิพากษาได้แค่ตัวเราเอง เราไม่สามารถตัดสินความดีชั่วคนอื่นได้ ตราบใดที่เรายังไม่เคยตัดสินความดีเลวของตัวเราเอง....
เงิน....ไม่ใช่ที่สุดของชีวิต
ความสงบต่างหาก คือที่สุดของชีวิต

มาถึงตอนนี้ หวังว่า "คุณ" คงจะคิดได้ว่า แท้จริงแล้ว อะไรคือหลุม อะไรคือพราง
และอะไรคือฉลาด อะไรคือ โง่

 

 

 

 

 

วันนี้เลือดไหลออกทางจมูก สี่ครั้งแล้ว

 

จะมีครั้งที่ ห้าไหมนะนี่

 

เหนื่อย..........เพลีย...........คิดถึงพ่อ

 

เลือดสด ๆ อยู่ดี ๆ ก็ไหลออกมาเยอะมา คงไม่ใช่สัญญานที่ดี

 

กำลังจะได้ไปเจอพ่อ........ดีใจจัง